Commentaar

De energiesector heeft een enorme behoefte aan investeringen in productiemiddelen en transportfaciliteiten. De gewenste ontwikkelingen vergen buitengewoon forse financiële injecties. Om het EU-doel van 20% duurzaamheid in 2020 te bereiken moet de huidige 7% fors te worden uitgebreid. De additionele 13% kan volgens Pricewaterhousecoopers komen van 1,2 miljoen windmolens, of van 565 mrd liter biobrandstof, dan wel via 60.000 vierkante kilometer zonnepanelen. De kosten worden geraamd op een bedrag tussen de EUR 2.000-4.000 mrd (hierbij is overigens de relatief dure zonne-energie buiten beschouwing gelaten).

Besluiten over het toewijzen van grote sommen geld moeten dan ook bogen op grondige analyse. Wie echter de boeken The Black Swan van Nassim Nicholas Taleb en Crossing the Rubicon van Michael C. Ruppert heeft gelezen, twijfelt voor eeuwig aan alle cijfers en gegevens die ons ter beschikking staan en (als gevolg daarvan) ook aan alle interpretaties, conclusies en voorspellingen die we daaraan verbinden.

The Black Swan, Nassim Nicholas Taleb

Ik ben het met hem eens en constateer dat bijvoorbeeld de kredietcrisis goeddeels is terug te voeren op velen die mathematische modellen klakkeloos toepasten. Velen hielden niet langer rekening met de beperkingen van de simplificering. De veronderstellingen die ten grondslag liggen aan allerhande systemen doen in de praktijk soms geen opgeld en de gevolgen laten zich momenteel zien.

Crossing the Rubicon, Michael C. Ruppert

Op vergelijkbare wijze verwijst Ruppert in Crossing the Rubicon naar het bewust misleiden van de mens door de overheid om daarmee de publieke opinie (en daarmee beslissingen) te beïnvloeden. Hij geeft onder meer het voorbeeld waarbij de Amerikaanse overheid voor al haar informatie op het gebied van energie vertrouwt op het Energy Information Agency (EIA). Het EIA heeft echter toegegeven -zo toont Ruppert aan- dat het zijn studies van achteraf beredeneert.

Aanpassingen gemaakt in de US Geological Survey (USGS) als ook het Minerals Management Services-rapport zijn gebaseerd op niet-technische consideraties die er vanuit gaan dat het aanbod gelijk wordt gesteld aan de totale vraag. De vraag is daarom leidend en hieruit kan dan ook worden afgeleid dat klakkeloos wordt aangenomen dat het aanbod daarop wordt afgestemd, zonder zich af te vragen of dat (technisch) haalbaar is. Voorts hebben geologen die werkzaam zijn voor het USGS 'off the record' aangegeven dat zij de USGS-data niet vertrouwen. Al met al een zorgzame situatie die is ontstaan uit de manipulatiedrang van de Amerikaanse overheid.

Wanneer de Opec en de EIA de waarheid 'masseren', hoe moeten we dan de cijfers van Europese politici en instanties (de Energiekamer cum suis) interpreteren? Mogen we het feit dat sommige zaken zich (ver) van ons bed afspelen (VS, Midden-Oosten) kopiëren naar onze situatie? Kunnen we naast de Amerikaanse politici en instanties ook 'de onzen' niet vertrouwen? De compositie van inflatiecijfers is in het verleden ook in Nederland meermaals aangepast; gewoon omdat dit electoraal beter uitkwam.

De kredietcrisis leert ons in ieder geval dat we scherp moeten blijven en bij voorbaat moeten twijfelen cq. zaken ter discussie stellen. Twijfel en het ter discussie stellen vormen de basis van wetenschap, begrip en vooruitgang. Het credo luidt derhalve: wees op uw hoede! Data worden vaak mooier voorgesteld dan ze zijn; daaraan is niets nieuws. Maar, de boeken van Taleb en Ruppert ten spijt, moeten we roeien met de riemen die we hebben. Dat betekent dat menige beslissing omtrent (energie-)investeringen moet worden gebaseerd op de beschikbare cijfers, al dan niet correct, opgeschoond, verfraaid of voorgelogen. Helaas, het is niet anders.